आंधळा मूकाव बहिरा

आंधळा मुका व बहिरा

दुष्काळ असूनही न बघितला सारखा करतोस।
का रे अशी पाठआमच्याकडे फिरवलीस।।

लोक पाण्यासाठी त्राही त्राही करतात।
अन तुझा सारखा धावा करतात।।

का रे आंधळा बनण्याचे नाटक करतो।
देवा तुला मी तळमळीने सांगतो।।

लोक तुला सारखे हाका मारतात।
पण तुझे कान त्यावेळी बंद होतात।।

बहिरा होण्याचे करतो  नाटक पुन्हा पुन्हा।
सांग ना असे का वागतोस कान्हा।।

पुर्वी संताबरोबर कायम बोलत होतास।
आज तर तू  आमच्याशी मुका झालास।।

सारा राग  विठ्ठला आता सोड रे।
आम्ही तुझीच सारी लेकरे।।

लाव हात काळ्या ढगांना।
अन पाऊस पाडायचा आदेश दे मेघांना।।

सोड तुझे अंध मुके अन बहिरेपण।
पाऊस पाडून आनंदी होऊ दे सारेजण।।

प्रा. दगा देवरे
रूपारेल काॅलेज मुंबई