धरतीचे मनोगत

धरतीचे मनोगत

अरे पाऊसा किती
यायला केला उशीर
डोळे माझे सुजले रे
भेटण्यासाठी झाली होती अधीर

सुकले होते रान माझे
नुसता उरला होता पालापाचोळा
कपाळी माझा होता कुंकू
तुझ्याविना पुसून मात्र गेला

विहिरी नदी नाले आटले होते
नव्हती येत तुला माझी दया
झाली होती माझी दयनीय अवस्था
का  रे आटली होती तुझी माया

रडून रडून अश्रू आटले होते रे
होती बघत तुझी वाट दिवसरात्रं
तू मात्र होता बघत  गंमत
मी मरणासन्न झाली होती मात्र

उन्हाचे चटके होत नव्हते सहन
ताप भरला होता अंगात
नुसती उडत होती धूळ
आठवण येत होती तुझी मनात

आज धावत आलास तू
दिले आलिंगन मला
नाही  मावत गगनात आनंद
कसं सांगू रे मी तुला

होतील रान हिरवे हिरवे
गातील पक्षी मंजुळ गाणी
गायीगुरे होतील आनंदी
मिळेल त्यांना भरपूर चारापाणी

शेतात डोलू लागतील पिकं
शेतकर्‍यांच्या डोळ्यात दिसेल आनंद
मी धरतीमाता होईल तृप्त
फुलांमधून मधमाश्या घेतील मध

नको सोडून जाऊ रे पाऊसा
तुचं माझा रे खरा अलंकार
तुझ्याविना आहे मी अपूर्ण
तुचं माझा सखा अन् जोडीदार

आज शांत झोपेल मी तुझ्या कुशीत
सर्व चिंता दूर करून
विसरून जाईल मी स्वत:ला
तुझ्यात होईल मी विलिन

प्रा. दगाजी देवरे